Pamiętam, kiedy i gdzie to się zaczęło:
w Sydney w Australii.
Dzieň, w którym Hitler odrzucił ultimatum w sprawie Polski.
Pamiętam stary niemiecki frachtowiec stojący na cumie,
z koňczącymi się zapasami węgla i źywnošci,
z dwoma niespokojnymi oceanami dzielącymi go od domu.
Jego zardzewiały kadłub nie był wiele warty,
a i załoga nie była niezastąpiona.
To była wiekowa dama oceanów,
która duźo wczešniej powinna była zakoňczyč swą podróź.
To historia niemieckiego parowca
i hołd dla męźczyzny, dla którego morze było całym źyciem.
To historia statku i człowieka.
Jedno stało się częšcią drugiego.
Jego serce było siłą statku,
jego oddech był jego źyciem.
Jego upór był jak stal kadłuba.
Nazywam się Jeff Napier. Znałem kapitana i statek,
zanim cały šwiat się o nich dowiedział.
Zanim zaczęła się ta historia.
Załoga okrętu nie była mile widziana na źadnym morzu czy lądzie.
Kapitan zdawał sobie z tego sprawę.
Póžniej często winiłem się za to,
źe to ja rzuciłem mu wyzwanie.
Ale ušwiadomiłem sobie, źe nie ja byłem głównym motorem.
Wiedziałem, źe to coš więcej.
Nie chodziło o naleźną innym lojalnošč, ale o prawošč.
Uczciwošč wobec samego siebie.
Taka była reakcja Berlina na odrzucenie przez Hitlera...
Wyłącz to radio!
Wy tam! Wracač do pracy!
- Jeff. - Karl.
- Dobrze cię widzieč. - Ciebie też.
Chodźmy do mnie.
- Czuj się jak u siebie. - Dziękuję.
Z krążownika Von Moltke na parowiec Ergenstrasse.
Słyszałem, że twój ojciec został wiceadmirałem.
Dziarski jak młody chłopak.
Pragnie dowodzič okrętem.
Boję się, że w tej wojnie utknie za biurkiem.
- Bo będzie wojna. - Już jest.
A ja jestem internowany. To chcesz powiedzieč?
To jedna sprawa.
Trzymasz starą banderę cesarską.
Tak.
Różni się od tej na rufie.
Nie sprowokujesz mnie do kłótni.
Jestem pierwszym oficerem na Rockhampton.
Otrzymaliśmy rano rozkazy. Mamy szykowač flotę.
- Na wojnę? - Tak.
Za tydzieň będziemy walczyč z nazistami.
Walczysz z tym ruchem od początku. Jest wielu podobnych do ciebie.
Karl, zanim to się zacznie, czemu nie określisz się jako. . .
Zdrajca?
Odebrali mi dowództwo. Chcesz zabrač mi ojczyznę?
Przepraszam.
Nie sądź, że sam o tym nie myślałem.
Ale Rockhampton, chluba Marynarki Królewskiej,
nie marnowałby czasu swego oficera
na badanie starego Ergenstrasse, bez frachtu i węgla,
który nie może wypłynąč.
Nie. To Elsa.
- Jaka Elsa? - Elsa Keller.
Poznałem ją w Hamburgu. Czeka w samochodzie.
- Chciałbym, żebyś ją poznał. - Chętnie.
Czy nie pisałeś mi, że jesteś zaręczony z Angielką?
Będę musiał za to odpokutowač po powrocie,
ale trudno.
To nie kolejna zdobycz w Australii?
Ożenię się z nią.
Nie każmy jej czekač.
Mam coś na specjalne okazje.
Šwietnie. Nie musisz iśč dalej.
Dziękuję.
Wzywał mnie pan?
Biegnij do konsulatu. Płyniemy do Jokohamy.
Do Jokohamy? Nie możemy.
Do konsulatu. Włóż cywilne ubranie.
Nie chcę żadnych awantur.
Tak jest.
W porządku, Brounck. Dziękuję.
- Karl. - Wejdź.
Próbuję schłodzič.
Elsa, to kapitan Karl Ehrlich.
Karl, panna Keller.
Panno Keller.
Czy my się nie znamy?
Niezbyt pamiętam, ale to miało jakiś związek z marynarką.
Nie.
- Ciebie by nie zapomniał. - Ale byłem w marynarce.
- Proszę usiąśč. - Dziękuję.
Teraz sobie przypominam.
Byłam na Riwierze, gdy usłyszałam, że kapitan. . .
Musiał odejśč ze służby.
Tak.
Sprzeciwił się nowemu reżimowi.
Nie wiedziałam, co się z panem stało.
Nie zastrzelili mnie.
Moja przyjaźň z Karlem to sprawa rodzinna.
To już drugie pokolenie.
- Szampan czy dolač tego? - Nie trzeba. Dziękuję.
Muszę meldowač się co 4 godziny.
- Jest telefon na pokładzie? - Nie.
- Na nabrzeżu. - W porządku.
Elsa może tu na mnie zaczekač?
- Będę zaszczycony. - Byle nie za bardzo.
- Odprowadzę cię. - Nie trzeba, znam drogę.
Jeff powiedział prawdę.
Znam go od czasów, gdy był jeszcze chłopcem. Dalej nim jest.
Nie wiem o tobie wszystkiego, ale wystarczy.
Masz dwa wyjścia:
albo ty powiesz mu prawdę, albo ja mu ją powiem.
- O czym? - O romansie w Monte Carlo.
Jack Cavanaugh nie znał atrakcyjnych kobiet ''słabo'' .
Był też słynny, acz niechlubny rejs z Billym Nortonem.
A Eric Carson zastrzelił się 20 minut przed poślubieniem ciebie.
To wszystko plotki.
Widziałaś kiedyś człowieka z roztrzaskaną czaszką?
Chcesz się jedynie wtrącič w cudze życie.
Trzymaj się z dala.
Jest inne rozwiązanie.
Możesz odejśč teraz. Bez żadnego wyjaśnienia.
Nie zapomnę ci tego.
Nie wiem kiedy, ale zemszczę się.
Teraz niczego nie masz.
Kiedy skoňczę, nie będziesz miał nawet tego!
Przysięgam!
- Panie Bachman. - Tak?
- Co to? - Materiały wybuchowe.
- Wybuchowe? - Tak.
Kirchner kazał je podłożyč.
Właśnie dostałem nowe rozkazy z portu.
Załogi obcych statków muszą przejśč badania medyczne.
Nasz konsul kazał zatopič statek na wieśč o wybuchu wojny.
Zabierz to z powrotem do maszynowni.
- Nie idź przez trap. - Tak jest.
Przebieraj się i szykuj do rejsu.
Zna pan moją pozycję w wywiadzie marynarki?
Konsul zadepeszował do Niemiec po rozkazy dla nas.
Możliwe, że polecę samolotem.
Jeszcze nie porzuciliśmy tego statku.
- Stemme. - Tak.
Pójdziesz do konsula.
Przekaż mu moje uszanowania i powiedz mu,
że tej nocy będzie gęsta mgła.
Powiedz, że spróbuję wydostač się z Sydney na własną odpowiedzialnośč
- i proszę go o wsparcie. - Tak jest.
- Pośpiesz się. - Tak jest.
Gdy będą rozkazy, zwolnię pana z obowiązków.
- lnaczej płyniemy razem. - Mamy szansę się wydostač.
- Będzie pan musiał zatopič statek. - Myli się pan.
Czeka na pana ten brytyjski oficer.
Co się stało?
- Mały wypadek. - Jaki wypadek?
- Gdzie Elsa? - Nie ma jej tu.
- Jak to, nie ma jej tu? - Przykro mi, Jeff.
Nie powiedziała, dokąd idzie.
- Odeszła, tak po prostu? - Znasz kobiety.
Co chcesz przez to powiedzieč?
Ona za ciebie nie wyjdzie.
Ale chyba nie przez ciebie zmieniła zdanie?
Sam się dowiem.
Jeśli nie ma jej w hotelu, wrócę.
Zakotwiczyłeś tu na długo.
Jesteś pewien?
Tak, jestem pewien.
Mgła jest już gęsta.
Jaki będzie nasz pierwszy namiar?
- Tutaj. - Nie zobaczymy go.
Może uda się go usłyszeč.
Za 5 minut wypływamy. Załoga na stanowiskach?
Tak jest. Na dziobie, na rufie i na śródokręciu.
- l co? - Ładunki rozłożone.
- Gdzie umieścič detonator? - Koło telegrafu.
Kadecie Stemme, nadal jesteś ciekaw,
co z nami będzie, gdy nas złapią?
- Wszystko jasne. - Na stanowisko.
Tak jest.
- Mostek. - Mostek.
Wszystko gotowe.
Maszynownia melduje pełną gotowośč.
Wesser.
- To samochód. - Policja?
Wchodzą na pokład.
Schowajcie się.
Muszę się widzieč z kapitanem.
- To pilne. - Dobrze.
Proszę za mną. Lepiej tamtą stroną.
To konsul generalny.
Nasze wspaniałe służby. Czego on?. . .
Wracaj na stanowisko.
Kapitanie Ehrlich. . . Panowie. . .
Nie popieram tego szalonego pomysłu, ale. . .
- Czego pan konsul chce? - Konsul generalny.
Pan konsul generalny.
Musi pan kogoś ze sobą zabrač.
Prosiłem o węgiel, a dostaję pasażera?
Kapitanie, to rozkaz.
To agent specjalny. Musi opuścič kraj,
zanim zostanie aresztowany.
Proszę wprowadzič gościa konsula. . . Gościa konsula generalnego.
Tak jest.
A pana proszę o opuszczenie statku.
Chyba że płynie pan z nami.
Z przyjemnością. Heil Hitler.
Trap i sprężyny wciągnięte.
Daj sygnał do odcumowania.
Rzucič cumę rufową.
- Mała naprzód. - Mała naprzód.
Mała naprzód.
- Maszynownia. - Schmitt,
jeśli utkniemy na mieliźnie lub coś staranujemy, odpal ładunki.
- 1 0 stopni w lewo. - 1 0 stopni w lewo.
l tak trzymač.
Auf Wiedersehen, Sydney.
- Wesser, więcej kawy. - Tak.
Jeśli mogę coś powiedzieč. . .
Jest pan na nogach ponad 1 1 godzin. . .
Wesser, sugeruje pan, że mam udač się do mojej kabiny?
Tak jest.
Może i masz rację.
- Stemme! - Tak?
Chcę porozmawiač z pasażerem. Przyprowadź go.
Ona jest już u pana.
Ona?
Miałem przeczucie.
Wierz mi, że mnie też to nie cieszy.
l tak mam dośč kłopotów.
Mogę byč bardzo pożyteczna.
Niszczyciel Cressy płynie z północy.
Wypłynął wczoraj z Brisbane.
A 2 dni temu. . . Masz zapalniczkę?
Niszczyciel Eden wypłynął z Melbourne.
Rockhampton jest na manewrach z Australijczykami.
Nasz przyjaciel Napier znowu na morzu.
Napier jest na morzu od pół roku.
Stąd masz te informacje.
- Jesteś pewna? - Tak.
W mojej pracy muszę byč pewna.
Eden i Cressy to stare okręty.
Ciekawe, kiedy były remontowane.
Tego nie wiem.
Nie wnikam w szczegóły.
Tak przypuszczałem.
Ty masz tylko zmusič mężczyzn do mówienia.
l zwykle mówią.
Ale po co małżeňstwo? Jeff nie chciał mówič?
Czy chciałaś dołączyč do swych trofeów obrączkę?
Miałam zdobyč brytyjskie obywatelstwo przez małżeňstwo.
Najlepiej z kimś z marynarki.
Ale zgłoszę swoje niepowodzenie
oraz powody niewykonania zadania.
Bardzo zraniłaś Jeffa.
Przykro mi, że dla ciebie był to jedynie rozkaz.
- Wniosłaś jakiś bagaż? - Tylko walizkę.
Gdybyś potrzebowała ubraň, znajdziemy coś w sklepiku.
Gdzie mam spač?
Tutaj.
Tu znajdziesz świeżą pościel.
- Tutaj jest łazienka. - Wiem.
Jest połączona z moją sypialnią.
- Drzwi zamykają się z obu stron. - To też wiem.
Łączy nas teraz coś wspaniałego:
wzajemne zabezpieczenie.
Ja nie chcę więzienia, a ty internowania.
Więzienie grozi ci cały czas,
więc nie narzekaj, jeśli ten statek będzie ci je przypominał.
Więzienie to stan umysłu.
Mój umysł jest teraz bardzo zmęczony.
Mostek.
Niech oficerowie meldują się przy zmianie wachty. Obudź mnie.
Tak jest.
A teraz, jeśli pozwolisz. . .
Panowie, zaproszenie do oficerki przyjęte.
Nie przychodzę z pustymi rękami. Mam dwie wiadomości:
wypowiedzieliśmy Niemcom wojnę.
Nareszcie.
l niemiecki frachtowiec Ergenstrasse
wypłynął potajemnie z Sydney.
Naszym mało chwalebnym zadaniem jest go przechwycič.
Proszę usiąśč. Przepustka przepadła, Napier.
- Czego się pan napije? - Piwa. Dziękuję.
Nareszcie dali nam jakieś ważne zadanie.
To nasza pozycja.
Jeden z niszczycieli płynie wzdłuż tego łuku.
Myślę, że przepłynie tuż obok nas.
Drugi jest gdzieś tutaj.
Zmniejszę prędkośč, by nas minął.
Mam nadzieję. Rockhampton nie musimy brač pod uwagę.
- Będzie ciasno. - Musimy liczyč na szczęście.
Podwoič straż i uciekač od śladów dymu.
- Minimalna szybkośč. - Ale niszczyciel
może przeciąč nam drogę.
Zmieniamy kurs.
Nie płyniemy do Jokohamy. To wszystko.
Płyniemy na południe? Skąd weźmiemy węgiel?
Co będziemy jedli? Po drodze nie ma portów.
W jedzenie zaopatrzymy się na wyspie Auckland.
- Ale paliwo. . . - Nie wszystko na raz.
Chyba umie pan podporządkowač się rozkazom dowódcy.
- Tak, ale myślałem. . . - Zbiórka załogi.
Zamykač iluminatory.
Lampy palič tylko za pozwoleniem.
Niczego nie wyrzucač.
- Niczego. - Myślę, że wszyscy na pokładzie
znają moje polityczne zapatrywania.
Ale teraz jesteśmy na wojnie.
Mamy przepłynąč połowę świata, by dotrzeč do domu.
Mam zamiar bezpiecznie zawinąč do portu. Z flagą na maszcie.
To wszystko.
A zapłata? Dostaniemy żołd marynarki?
Co w tym złego? Byłem na wojnie.
- Dobrze mówi. - Ty? Zmywacz?
Sierżancie, pokażę panu moje medale.
Ej, wy tam! Brač się do pracy!
Wy na dole! Dalej, dośč tego!
Mogłeś mnie wezwač na zebranie. A może muszę się ukrywač?
- Tak. - Dlaczego?
Chodź, powiem ci.
Znajdź sobie jakieś zajęcie niżej.
Trzymaj się z dala od głównego pokładu.
l od mostka kapitaňskiego. Chyba że wydam rozkaz.
Możesz spacerowač w tylnej części.
l unikaj wewnętrznego przejścia dla oficerów.
Dokąd właściwie płyniemy?
Włóż też coś bardziej odpowiedniego na statek.
Dlaczego?
Oficerowie i załoga nie opuścili pokładu od Singapuru.
Mówisz w imieniu oficerów i całej załogi, kapitanie?
Niezupełnie.
Wszyscy jesteśmy ludźmi.
Niestety, na morzu nie można czerpač z tego radości.
Posiłki będziesz jadła w swojej kajucie. To wszystko.
Gdybyś czegoś potrzebowała, mów.
Dziękuję.
Władze portu mówią, że Ergenstrasse zabrał niecałe 600 ton węgla.
Musi płynąč na północ do Truk lub innej japoňskiej wyspy.
Z Cressy i zbliżającym się Edenem, mamy go.
Powinno się udač.
Nie bądźmy pesymistami, Napier.
- Bosmanie. - Tak?
- Dopilnuj, by wygaszono światła. - Tak jest.
Bawimy się w polowanie?
Jak na razie, wygrywamy.
Od tej chwili to sprawa maszyn.
Przyjrzyjmy się liczbom.
Zobaczmy, ile mamy węgla i ile będziemy potrzebowač.
Nie jest dobrze.
- Możemy palič drewno, prawda? - Jasne, ale. . .
Dostarczę ci drewna.
Zastanów się, ile potrzebujesz sągów na 2600 mil
między Pom Pom Galli a Valparaiso.
Pom Pom Galli?
Auckland, a potem Pom Pom Galli?
Na tych zapasach węgla i modlitwie.
- Panie Kruger. - Tak?
- Proszę nie ściągač słuchawek. - Tak jest.
To 1 /3 obwodu kuli ziemskiej.
- Zgadza się. - Potrzeba toporów i pił,
by naciąč drzewa.
- Zrobię je dla pana. - Šwietnie.
Potrzebujemy dwuostrzowych siekier i pił poprzecznych.
Po powrocie do domu pójdę na emeryturę.
Nigdy więcej.
Zaczynam już czuč ciężar wieku.
Zajmę się farmą i wnukami.
Dziwna sprawa z tymi wnukami.
Wydają się człowiekowi bliższe niż. . .
Pan nie ma dzieci.
Nie mam rodziny.
Pomóż mi dotrzeč do Valparaiso, a zobaczysz swoje wnuki.
Marzenia, co? Gdzie te dobre czasy?
Człowiek posiada słabośč lub siłę, Schmitt.
Słabośč można ukryč. Rdzę na starym nicie można pokryč minią.
Ale puści pod naciskiem.
Siły nie można zwyciężyč. Nigdy.
Proszę się o mnie nie martwič.
Dociągnę pana do Valparaiso.
Dociągnę pana aż do domu.
Nadszedł następny dzieň. I kolejny, i kolejny.
Ani śladu Ergenstrasse.
Myšlelišmy, źe przerwie ciszę radiową. Nic z tego.
Ehrlich był jak lis, który przed nami uciekał.
Potrzebowališmy tylko jednej wskazówki.
Potem szybki pošcig i skuteczny atak.
Zapas paliwa Ehrlicha wykluczał zachodni Pacyfik.
Mógł osiągnąč Ocean Indyjski, ale tam miałby jeszcze gorzej.
Południe? To wydawało się niemoźliwe.
Na południu była tylko Antarktyka.
Ostrożnie. Pokazuje pani światło.
Zacięło się.
Proszę ich nie rozsuwač.
Zna pani rozkazy kapitana.
Obawiam się, że wkrótce zwariuję. Dzieň za dniem.
Czytam do oślepnięcia.
Spaceruję do całkowitego otępienia.
To będzie nieprzyjemna podróż dla kobiety.
Dla każdego, kto nie ma tu pracy.
Czy kapitan dokądś nas zawiedzie?
Nie wiem. Zwykle się nie myli.
Na morzu zna wszystkie odpowiedzi.
Ale kiedy dopłyniemy do domu. . .
Co wtedy?
Mój wuj ma wysokie stanowisko w partii.
Więc czemu pływasz na tym nędznym statku?
Nie oceniaj po pozorach.
Jesteś agentką. Sam pracuję w wywiadzie.
Marynarka. Służba portowa.
Za długo już w tym siedzę.
A ja za długo byłam w Australii.
A mój gramofon? Poprawi ci nastrój?
Mam świetne nagrania Wagnera.
Co za rozrywka.
Mam też coś z muzyki popularnej.
Wspaniała kolekcja.
- Zaczekasz? - Będę w domu cały wieczór.
Wspomnienia. . .
Przyjemne chwile?
Ekscytujące.
Dawno temu?
Tysiące lat temu.
Zawrzyjmy układ.
Jakiego rodzaju?
Gramy w to samo, połączmy siły.
Powiedzmy sobie, co nas gnębi.
Przy odrobinie szczęścia, jakoś z tego wyjdziemy.
Zgoda. Co cię gnębi?
Panie Kirchner. . .
Przypominam panu, że to nie kurs wycieczkowy
i że formalnie to wciąż moja kabina.
Tak jest.
- Zaprosiłam go. - Nie wątpię.
A ja go wyprosiłem.
Masz zakaz wstępu do kajut oficerów,
a oni mają zakaz wstępu tutaj.
Jasno się wyraziłem?
Bardzo.
Brakuje im okrętów na Atlantyku.
Zapewne tam nas wyślą.
Oby już coś postanowili.
Jemu brakuje paliwa i jedzenia. Nie sprawi kłopotu.
On umie je robič.
WYSPA AUCKLAND
Ziemia!
- Gdzie? - Z prawej burty.
- To pewnie wyspa Auckland. - Zapewne, panie Stemme.
- Zapisač. - Tak.
- Panie Kirchner. - Tak?
- Przygotowač szalupę. - Tak jest.
- Panie Kirchner. - Tak?
Jestem zmuszony zabrač jedzenie ze stacji dla rozbitków.
Proszę jednak zostawič niezbędne racje,
aż je uzupełnią.
Tak jest.
Chyba mamy towarzystwo.
- Jest was więcej? - Nie.
Jesteśmy rozbitkami z Bermagui.
Kimkolwiek jesteś, odłóż broň. Jesteśmy rybakami.
Jaki statek?
Holenderski frachtowiec Joanna.
Nie możemy zabrač was na pokład. Ospa.
Omijamy porty. Musimy zabrač wam prowiant.
Bosmanie, zacznijcie ładowač jedzenie na łódź.
To jest w porządku? Okradacie rozbitków.
Zostawimy tyle, by wam starczyło.
Będzie dobrze, jeśli zdołamy naprawič radio.
Nie martwicie się. Nadamy za was SOS.
Oficer Kirchner melduje,
że pozostawił rozbitkom na wyspie Auckland
duży zapas żywności. K. Ehrlich - dowódca
Panie Kirchner, widział pan mapy Wysp Chatham?
Drugi oficer je poprawiał. Są w pana kajucie.
Dziękuję.
- Tak? - Muszę spojrzeč na kilka map.
Przepraszam, że przeszkadzam.
To ja przepraszam, że przeszkadzam.
Masz tu dośč rzeczy, by mieč jakieś zajęcie.
Na szczęście. Co jeszcze można tu robič?
- Napič się. Pomoże ci? - Nie zaszkodzi.
Załóżmy, że dotrzesz do domu.
Przy obecnym rządzie nie ma tam miejsca dla ciebie.
A co mam zrobič? Nie przyłączę się do wroga.
Czy kiedykolwiek w życiu zgodziłeś się na kompromis?
Bałem się, że kiedy raz to zrobię, wejdzie mi w nawyk.
Myślisz o mnie. Chcesz mnie obrazič.
Powinieneś wiedzieč jedno, kapitanie.
Nie możesz mnie obrazič,
bo nie hołduję twoim wartościom.
Znam ten sposób myślenia.
- ldeały i galanteria. . . - Zgadza się.
Kodeks oficerski.
Mój ojciec tak postępował.
Był generałem.
Dżentelmenem starej daty.
Ale kiedy po wojnie odkrył,
że za medale i ordery
nie można kupič rodzinie jedzenia i lekarstw, co zrobił?
Nie umiał prosič, nie chciał łamač kodeksu.
Zastrzelił się.
Zostawił nas same. Mnie, mamę i siostrę.
Takie były jego ideały.
l twoje.
Ale nie moje.
Przeżyłam.
Stworzyłam swój własny kodeks.
Masz swoje medale i trofea. Ale i ja mam swoje.
Wygrałam, kapitanie Ehrlich.
Mówili ci, że jesteś piękna, kiedy się złościsz?
Kapitan od Singapuru nie schodził na ląd.
Jesteś wspaniałą kobietą, Elso.
Był w twoim pokoju.
Przyszedł po mapy.
Zabrało mu to trochę czasu.
lnteresuje go tylko statek.
To dziwny mężczyzna.
U kogoś innego taka postawa by raziła.
Nie u Ehrlicha. To całe jego życie.
Chyba zaczynasz go lubič.
Nie sądzę.
Poza tym, co to za różnica?
Długo będziemy uwięzieni na statku.
Nawet bardzo długo.
Jakoś przeżyjemy.
Może. Dzięki jakimś szczęśliwym chwilom.
Elsa. . .
Jesteś fascynującą kobietą.
Naprawdę?
Nie lubię niecierpliwych mężczyzn.
Mogę byč bardzo cierpliwy, jeśli tylko on nie jest. . .
Nie jest. l nie będzie.
Szefie.
Tracimy prędkośč.
Od Pom Pom Galli będzie cenna każda minuta,
gdy Rockhampton zacznie płynąč na północ.
- Co się dzieje? - Przeciwny wiatr.
Przeciwny wiatr.
Chciałem się najpierw upewnič.
Nie starczy nam węgla do Pom Pom Galli.
- Na pewno? - Tak.
Nie ma węgla?
Nie ma węgla.
Ale mamy drewno.
Będziemy palič drewno ze statku.
Zapytaj w maszynowni, jak im idzie.
- Maszynownia. - Na długo starczy drewna?
Na 4 godziny.
Maszynownia mówi, że mamy 4 godziny.
Zaczniemy od szalup ratunkowych.
Jeśli to nie wystarczy,
porąbiemy luki i drzwi.
Zaryzykujemy co do pogody.
- Winkler. - Tak?
Mój sekstans.
- Panie kapitanie. - Tak?
Uważam, że powinien pan o czymś się dowiedzieč.
O czym?
Na dziobówce mówią,
że okręt należy do kapitana,
ale szalupy ratunkowe do załogi.
A co ty na to, Winkler?
Nie wiem. Jeszcze się nie zdecydowałem.
- Stemme. - Tak?
- Szef maszynowni do mojej kabiny. - Tak jest.
Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Wszyscy do pracy.
Kłopoty?
Mam nadzieję, że nie.
Szefie.
Szalupy ratunkowe?
Tak.
- Bosmanie. - Tak jest!
Šciągnijcie szalupy numer 3 i numer 4.
Porąbcie je na opał.
Tak jest.
Schlieter, wy weźcie szalupę numer 1 i numer 2.
Dobra, do pracy.
Rąbią szalupy.
Zostały jeszcze dwie. Je też porąbiemy.
Bądź tak miła i wracaj do swojej kabiny.
Ciśnienie w kotle spada.
W porządku.
Rozbijcie szalupę numer 2.
Ziemia! Ziemia!
- Gdzie? - Z prawej burty.
Zapisač, panie Kirchner.
Schlieter, oby to było ostatni raz.
Zwolnič ster! Na środek!
20 sążni do dna!
Rzuč kotwicę!
Powiedz panu Schmittowi,
że może wygasič pod kotłem.
Do salwy!
Ognia!
Pluton, do salwy!
Pluton, prezentuj broň!
Rozkazano nam kontynuowač poszukiwania.
I aby ušpič czujnošč Niemców,
mielišmy postępowač dyskretnie,
dopóki władze nie wydadzą oficjalnego raportu.
Ale ludzi na Rockhampton
nie obchodziło, co inni mówią.
To juź nie był pošcig za frachtowcem,
ale krucjata przeciwko przestępcom z Ergenstrasse.
A dla mnie
pošcig stał się pełną nienawišci wendetą przeciwko przyjacielowi,
którego gdzieš straciłem.
Karla Ehrlicha, człowieka, którego juź nie znałem.
Do Valparaiso mamy 1 4 dni rejsu.
Ergenstrasse musi spalič około 30 sągów drewna dziennie.
Pan Schmitt wyjaśni, co to znaczy.
To znaczy, że musimy pracowač 1 4 godzin dziennie.
Za 4 dni pełnia.
Będziemy wtedy pracowač 1 8 godzin dziennie.
Wiem, że to trudne, ale tylko tak zdołamy wrócič do domu.
lnformuję wszystkich, że wyspa jest niezamieszkała.
Powtarzam: wyspa jest niezamieszkała.
Mamy mało prowiantu.
Znajdziemy tu świeżą wodę, ale do jedzenia
jest tu tylko kilka palm kokosowych i drzewa chlebowe.
Jedzenie będzie racjonowane.
Pozostanie mało czasu na wypoczynek.
Ale będziecie mogli pływač rano, w południe i wieczorem.
Wiecie, że mamy kobietę na pokładzie.
Muszę więc was poprosič,
byście rano i wieczorem pływali w ubraniach.
W południe nasz pasażer zgodzi się pozostač w kajucie.
To wszystko. Bosmanie, są twoi.
Heinz!
Wszystko w porządku.
Jasne, ale mamy dla ciebie ważniejsze zadanie.
- Jesteś starym żołnierzem, prawda? - Byłem w oddziale sygnalizacyjnym.
- Tak słyszałem. Widzisz to wzgórze? - Tak.
Będziesz strażnikiem.
Wejdź na górę i uważaj na dym.
Obserwuj nieustannie cały horyzont.
l nie śpij.
Wszystko w twoich rękach. Statek i my wszyscy.
- Tak jest. - Proszę. Weź moją lornetkę.
Tak jest.
Wracasz do garów, żołnierzu?
Będę strażnikiem. Wasze życie zależy ode mnie.
Co za troska.
Wspinaczka nie będzie dla niego za trudna?
Będzie.
Pozwól, że ci przypomnę, że już prawie południe.
Pan Bachman cię odprowadzi.
Wszyscy najpierw na wyższy pokład!
Obie ręce aż do łokci. Tylko woda morska tak hartuje.
Nie pomoże śladom po szczurach.
- Kiedy to się stało? - W nocy.
Mnie też ugryzły. W nogę.
Zobaczymy, co da się zrobič.
- Jak paňscy ludzie? - Nie pozostają w tyle.
To dobrze.
Brounck? Zapakuj jedzenie dla Heinza. Zaniosę mu jutro.
Co tam macie?
Podgniłe mięso. Miałem zamiar je wyrzucič.
Nie wyrzucaj. Wszystko się nam przyda.
Odludne miejsce na grób.
Będziemy musieli tu posprzątač przed wyjazdem.
Ciekawe czyj to.
Schaffnera i Bechta. Tyfus.
Byłem w wieku Stemme'a. Kierowałem pogrzebem.
Trzeba będzie tu posprzątač.
Wciąż pamiętasz ich nazwiska?
Grecy wierzyli, że człowiek pozostaje nieśmiertelny,
póki pamięta się jego imię.
To byli dobrzy ludzie.
Marynarze.
Chcesz zobaczyč wyspę? Niosę jedzenie na szczyt.
Dziękuję.
Odpocznij trochę.
Mam nadzieję, że staremu żołnierzowi nic nie jest.
Wspinaczka jest cięższa, niż myślałem.
Całe życie zajmowałeś się tylko
swoją załogą i statkami, prawda?
Kiedy byłem kadetem, mówili nam, że to sposób na życie.
Trudno zmienič to, czego się nauczyłeś w młodości.
l właśnie o to chodzi w tej fantastycznej podróży.
To styl życia, upór duszy.
Niezupełnie. To częśč wojny.
Ciągle walczę z wrogiem.
Byłeś kiedykolwiek zakochany?
Raz czy dwa razy miałem te urocze złudzenia.
Nigdy wystarczająco silne, byś chciał się ożenič?
Wolę myśleč, że jestem praktycznym człowiekiem, realistą.
Twoją jedyną miłością jest morze.
Nigdy tak o tym nie myślałem.
Zaczynam rozumieč, czemu wypływacie w morze.
Obserwowałam je.
Nigdy nie jest takie samo.
Raz jest spokojne,
raz wzburzone.
Ciemności, światło. . .
- Cały czas się zmienia. - Jak kobieta.
To tajemnica.
Częśč wielkiej tajemnicy.
Kiedy cię poznałam,
nie myślałam, że kiedyś będę próbowała cię zrozumieč.
Nie myślałam, że cię polubię.
Pomogę panu, panie Kirchner.
To powinno panią zatrzymač.
- Uczysz ją grač w szachy? - Nie, to ona uczy mnie.
- Wszystko w porządku? - Wspaniale.
Miło to słyszeč.
Podobno zlecił pan pracę dziś wieczorem.
Taki jest rozkaz.
Nie sądzisz, że to ponad ich możliwości?
Nie są tacy jak ty.
Możliwości mężczyzny określa wyznaczony cel.
Pracują od wielu godzin.
Przy pełni będą pracowali w nocy.
Długo tak nie pociągną, jeśli będziesz. . .
Elsa. . . Wchodź.
Przypomniałem sobie, dlaczego się nie ożeniłem.
Lubię sam rządzič na statku.
Proszę wybaczyč.
Wszystko będzie, jak pan rozkazał.
Nie mam nic specjalnego do jedzenia.
Ale to ostatnia butelka. Schłodziłem.
Przeszyłem panu guziki z munduru.
Specjalna kolacja. Rozkaz kapitana.
Nasz najlepszy obrus. Nie używaliśmy go od Singapuru.
Brounck.
Od Singapuru, co?
- Zdjąłeś osłonę przeciw szczurom? - W tej chwili.
- Jak idzie praca? - Prawie skoňczona.
Rozsmarujcie jak najdalej. Muszą zejśč ze statku.
Przyznaję, że się myliłem. Myślałem, że nas tym nakarmi.
Wracajmy na statek i umyjmy się.
- Co się stało? - Szczury!
Pozbędziemy się tych niechcianych pasażerów.
Nie martw się.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Jak leci?
W porządku.
Nie chciałbym wrócič na tę wyspę za 20 lat.
Mielišmy juź došč szukania po omacku.
Wtedy przypomniałem sobie wyspę, o której mówił Ehrlich:
Pom Pom Galli.
Zaczęlišmy zmierzač w tym kierunku.
Wiedziałem, źe walczy z prawami natury
przy pomocy zmęczonych, zdeterminowanych męźczyzn.
Gdybyšmy go dopadli, wisiałby.
On i jego kryminališci.
Sprawdziliśmy Chatham, Samoa, Fidżi i Tonga.
Wątpliwe, aby dotarł aż do Pitcairn.
To musi byč jedna z wysp Tuamotu.
Wyspa z głęboką przystanią, dobrą wodą i zapasem drewna.
Może też chodzič o wyspę w dalszym rejonie.
Tak, Pom Pom Galli.
Ehrlich mówił, że Niemcy tam zawijali.
To mogło go zniechęcič.
Nie mogę ominąč reszty wysp.
Na dystansie 1 000 mil jest ich ponad 50,
ale zorganizujemy poszukiwania.
- Dziękuję. - To potrwa.
Będzie zajęty rąbaniem drewna.
Siekiera przeciwko stryczkowi.
Wynalazłem swój system.
Udaję, że każdy pieň nazywa się Ehrlich.
Najpierw częstuję go tym! Potem tym!
A potem tnę go na kawałki!
- Jak to się stało? - To był wypadek.
Nieprawda. To moja wina. Przepraszam, Winkler.
Weźcie go na pokład. Ty zostaň.
Reszta niech wraca do pracy.
Schlieter, od tej pory będziesz pracował za dwóch.
Nie takich jak ty, ale takich jak on.
Najlepszy z załogi.
Nie sądzę, byś sobie poradził.
Jak ci mówiłem, została jedna szalupa.
Tahiti brzmi nieźle, co?
Zamknij się! Pokażę mu, kto jest najlepszy!
Pośpieszcie się. Zaraz śniadanie.
Niewiele stracimy.
Ale możemy przegapič wspaniałą wyprawę na brzeg.
Rekin! Rekin!
Rekin!
Ratunku!
Ratunku! Pomocy! Rekin!
Daj mi swoją koszulę!
- Brounck. - Tak jest.
Sprzątnij stół i zagotuj wodę.
Przynieś świeże prześcieradła.
Panie Bachman.
- Tak? - Wnieście go do mesy.
Mogę coś zrobič?
Chyba będziemy musieli. . .
- Lepiej to naostrz. - Wiem, wiem.
Przydasz się. W mesie.
Pozbądź się tego na brzegu.
Wracajcie do pracy.
On ciągle żyje.
Daj jej jednego.
Dziękuję, że pani to za mnie zrobiła.
Nie ma za co. Będą gotowe wieczorem.
Dziękuję.
- Pomogę ci. - Dziękuję.
W ciągu ostatnich kilku dni. . .
Moja noga! Moja noga!
Moja noga!
- Moja noga! - Brounck! Musimy. . . Walter!
Szybciej!
Walter.
Będzie mu wygodniej w mojej kajucie.
- Przygotuj wszystko. - Tak jest.
Do góry!
Kapitanie.
O co chodzi?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie chcę panu mówič, jak dowodzič.
Najważniejszy jest teraz stan Stemme'a.
Robimy, co możemy.
Na Rockhampton mają lekarza.
Kapitanie. Sygnał.
Gdybym miał prosič Rockhampton. . . Opowiem ci o gangrenie. . .
1 0 statków jak ten nie jest wartych życia chłopca.
Hej, na brzegu! Wysłač Kirchnera do raportu. Natychmiast!
Wybacz. Kruger, przyjdź do mojej kabiny.
Wzywał mnie pan?
Na wyspie Auckland, panie Kirchner, popełnił pan morderstwo.
Przecież jesteśmy na wojnie.
Zabiłeś tych rybaków bez powodu.
- Zrobiłem, co musiałem. - Napisz raport.
Czekam.
Zaatakowali cię?
Nie daję wrogom szans na atak.
Byli uzbrojeni?
Nie miałem czasu sprawdzač.
Napisz to!
Podpisz!
Ehrlich, obiecuję ci, że tego pożałujesz.
Masz do mnie mówič ''kapitanie''
albo każę cię zakuč na resztę rejsu.
Jesteś obrzydliwym mordercą, niegodnym tej załogi.
Zhaňbiłeś ten statek.
Jeśli nas teraz złapią, powieszą jak przestępców.
Zasłużyliśmy na to.
Na tym statku są dobrzy ludzie. Noce są ciemne.
Dla własnego dobra, nic im nie mów.
A teraz wynoś się stąd.
Dobrze sobie radzisz, Schlieter.
- Mam system. - Słyszałem o nim.
Działa.
Pewnie nigdy się nie pokochamy, ale myliłem się co do ciebie.
Šwietnie pracujesz.
Heinz!
Moje serce. . .
Proszę nie mówič kapitanowi.
Chyba muszę. Nie wytrzymasz tutaj.
Nie, nie, proszę.
Na dole jestem tylko Heinzem, pomocnikiem kucharza.
Zmywam garnki i patelnie.
- Tu jestem strażnikiem. - Wszystko od ciebie zależy.
- Tak, nawet kapitan Ehrlich. - Nawet kapitan.
- Jestem ważny. - To prawda.
Ale skoro zależymy od ciebie, musisz trochę odpocząč.
Oczywiście. Ktoś musi czuwač na straży.
Nie wszystko przegapiłem.
Piękna kobieta chociaż raz położyła mi rękę na ramieniu.
Dziękuję. Dziękuję.
Jeszcze raz zerknąłem na te mapy. Tu jest mnóstwo wysp.
Jedna na drugiej.
lm więcej o tym myślę, tym bardziej stawiam na Pom Pom Galli.
Może i racja. Udamy się tam.
Tak jest.
Kruger mówi, że słyszy Rockhampton.
Zbliża się do nas.
Wykonałem obliczenia. Z drewnem, które mamy. . .
Wesser.
Odpoczywa?
Nie słyszałeś mnie?
Odpoczywa?
Co to pana obchodzi? Zapisze pan to?
By dobrze wyglądało w raporcie?
Wszystko pan przemyślał.
Traktuje pan nas jak marionetki.
On tam umiera, rozumie pan? A pan myśli o drewnie.
- Będzie pan sławnym. . . - Wesser. . .
Nic.
Ty głupku!
Wiesz, co kapitan robi dla ciebie i Stemme'a?
On robi z was żeglarzy! Mężczyzn!
Wiesz, co on czuje?
Wiesz, co by zrobił dla Stemme'a?
Ten chłopak nie umiera. Już umarł!
Był martwy już 8 godzin po ataku rekina.
- Kiedy wdała się gangrena. . . - Wystarczy.
Wesser, na dół.
Jest jeszcze młody.
Był zdenerwowany.
- Miał na myśli. . . - Miał na myśli to,
że odgrywam Boga.
Możliwe, że ma rację. Może to robię.
Każę im pracowač, głodowač. Po co?
W imię prawości.
Prawości czy próżności?
Nie wiem.
- Dam sygnał na Rockhampton. - Czemu?
Gdyby była choč jedna szansa na milion na uratowanie chłopca!
Ale pan wie, że nie ma ratunku!
Jeśli poddamy się Rockhampton,
wszyscy będziemy potraktowani jak przestępcy.
Chciałem to panu powiedzieč.
Jeśli weźmiemy drewno z plaży, dowiozę was do Valparaiso.
Proszę poczekač z decyzją do jutra.
Zgoda.
Jutro rano odpływamy.
Pochowamy go w morzu.
Bosmanie!
Przestaňcie. Nie będzie pogrzebu.
Schlieter, zabierz tych ludzi i spuśč łódź.
Tak jest.
- To ostatnia szalupa. - Słyszałeś rozkaz.
Kapitanie, Winkler i Heinz czekają na pokładzie.
Nie mówi poważnie!
Nie wiem.
Dostaniesz opiekę lekarską, Heinz.
A ty znowu będziesz chodził.
- Zgadzam się. - Ja też.
Liczyłem na to. Dziękuję wam obu.
Podnieśč kotwicę.
To cała historia.
Mieli ładunki wybuchowe.
Gdy uderzyli w rafę, nastąpił wybuch.
Mieli jedną szalupę.
Umieścił tam rannych i nastąpił kolejny wybuch.
Co z morderstwami na Auckland?
Zaprzeczają.
- Niech lekarz ich obejrzy. - Tak jest.
Kiedy nie odkrylišmy wraka ani rozbitków,
wiedzielišmy, źe się nam wymknął.
Ergenstrasse, wiekowa dama morza,
bardzo szybko dotarła do Valparaiso.
Wkrótce statek ten został międzynarodowym bohaterem.
Niemiecka propaganda zatuszowała incydent w Auckland
i statek stał się legendą.
ERGENSTRASSE KOLEJNY RAZ OSZUKUJE BRYTYJCZYKÓW
KAPlTAN EHRLlCH PRZECHYTRZYŁ BRYTYJCZYKÓW
Marynarka rozgoryczona niepowodzeniem z Ergenstrasse
Niech tu zostanie.
Niech Kirchner czeka w mesie, aż spotkam się z konsulem.
Tak jest.
Konsul czeka w pana kajucie.
Potem zobaczę się z władzami portu.
Tak jest.
Chcę z tobą porozmawiač.
O twoim zwycięstwie?
Jest całkowicie twoje.
Ciesz się nim.
Ale ciesz się sam.
Hepke, konsul generalny.
Ehrlich, tworzy pan historię.
Dziękuję. Proszę usiąśč.
Ten wyczyn będzie zapisany w kronikach.
- Podróż nie jest zakoňczona. - Dopiął pan swego.
Pana porażka wszystko by zepsuła.
Udowodnił pan, że można pokonač Marynarkę Królewską.
Niech mi pan opowie o tej propagandzie, którą wymyślili Brytyjczycy.
Chodzi o morderstwa na Auckland.
To nie propaganda.
Zostali zamordowani. Oto dowód.
Wolę wierzyč, że byli groźni i uzbrojeni.
l że zginęli w otwartej walce.
Pierwsza lądowa bitwa na Pacyfiku i wspaniałe zwycięstwo.
Wiadomośč o pana przybyciu obiegła cały świat.
Jakie ma pan prawo do takiego kłamstwa o morderstwie?
Kto panu pozwala kompromitowač statek i mój honor?
Proszę pomyśleč o dobrym imieniu załogi.
Nie muszą odpowiadač
za przestępstwo jednego człowieka.
Gdy tylko wrócimy do domu, chcę pociągnąč do odpowiedzialności
oficera Kirchnera i postawič go przed sądem wojskowym.
To pana przywilej, przyznaję.
Ale przez wzgląd na nasz kraj,
proszę nie wyciągač tych brudów przy tutejszej prasie.
Co pan proponuje?
Rockhampton jutro tu przybije. Nie może pan wypłynąč.
Jeśli chodzi o Brytyjczyków, zaryzykuję.
Nie pozostawią tu długo swojego okrętu.
Dobrze. Skoro pan nalega.
To pana statek. Ale propaganda to moja działka.
- Musi mi pan pomóc. - Nie będę kłamał.
Nie chcę, by pan kłamał. Nie zna się pan na dyplomacji.
Ja zajmę się prasą.
W zamian za to załatwię panu czyste papiery.
Kirchner poprosi o paszport i bilet do domu.
Nalegam, by wrócił na mój statek.
Oczywiście, jak sobie pan życzy.
Jutro będzie pan honorowym gościem na bankiecie w hotelu Astur.
Zarezerwowałem tam panu pokój. Proszę dysponowač moją służbą.
Miłego dnia, kapitanie.
Do widzenia.
To musi byč ekscytujące. Jedyna kobieta na pokładzie.
W towarzystwie wspaniałego kapitana Ehrlicha.
- On jest taki, taki. . . - Wiem.
Dobry wieczór.
- Co za widok. - Dziękuję.
Wiesz, po raz pierwszy żal mi Ehrlicha.
Czemu? Ma wszystko, czego chciał.
Każdy ma swoje pragnienia.
- Gdzie zjemy? - W małej kawiarence.
- Mają muzykę? - Tak.
- Będzie ekscytująco? - Z tobą, tak.
Proszę stač prosto.
Trochę bliżej.
Zaraz, wystarczy jej dla nas dwóch.
- Jeszcze jedno zdjęcie. - Dziękuję.
ldzie nasz kapitan!
- Jak pan uciekł Anglikom? - A wyspa Auckland?
Panowie pozwolą.
Proszę robič zdjęcia. Kapitan jest zbyt zmęczony na wywiad.
- Nawet o wyspie Auckland? - Zdjęcia, proszę.
Dobrze.
Powtarzam, zdjęcia, ale nie wywiady.
To był długi pościg, Karl.
Ale nie mogę powiedzieč, że chwalebny.
Chodzi mi tylko o odwołanie niemieckich kłamstw o wyspie Auckland.
Potwierdzisz, że byli uzbrojeni?
Że budowali nadajnik wojskowy w schronisku dla rozbitków?
Potwierdzisz, że ci bezbronni ludzie otworzyli do was ogieň?
Potwierdzisz?
Ty dowodziłeś tą wyprawą.
- Ostatni opuściłeś wyspę. - Angielskie kłamstwa.
Nie od Jeffa Napiera.
Potwierdzisz?
Oskarżenia dotyczące statku spadają na mnie.
Całą prawdę znajdziecie w moich raportach wtedy,
gdy zabierzecie mi statek.
Nigdy nie chciałem uwierzyč, że pozwoliłeś na te morderstwa,
ale teraz powiem ci, kim jesteś.
Mordercą, kłamcą i tchórzem!
Napier! Zapominasz, kim i gdzie jesteś!
Zaczekaj na zewnątrz.
Kapitanie, Rockhampton będzie na pana czekał.
Paňska próba opuszczenia portu da mi dużą przyjemnośč.
Dobrej nocy.
- Elsa, proszę. - Nie dotykaj mnie!
Anglicy tylko popisują się znajomością międzynarodowego prawa.
Proszę kontynuowač bankiet. Później dołączę.
Zaraz złożę oświadczenie w sprawie tego incydentu.
- Zaproś wszystkich do sali bankietowej. - Tak.
Kapitanie.
Pana siła woli była imponująca. Odwaga milczenia.
Anglik wyszedł na agresora.
Niech się pan wynosi.
Zdenerwował pana.
- Nie powinien byč pan sam. - Możliwe. Ale też nie z panem.
Jest pan zmęczony. Proszę teraz wypocząč.
- Centrala. - Z panną Keller.
Chwileczkę.
- Nie ma jej? - Próbowač póžniej?
- Mówiła, dokąd idzie? - Przykro mi.
- Spróbowač póžniej? - Dziękuję.
Dziękuję.
Elsa.
Och, Karl!
Tamtej nocy na statku powiedziałam ci, co myślę.
Ale nie powiedziałam ci całej prawdy.
Nawet przed sobą nie chciałam się przyznač.
Ale prawda jest taka:
ty masz swoje złudzenia i ideały.
Ja nigdy nie miałam złudzeň,
ale miałam swój ideał.
Znałam wielu mężczyzn.
Przyznaję.
Ale nie myślałam, że poznam kogoś, z kogo będę dumna.
Teraz go znalazłam.
Nie myl wyraźnego celu z sukcesem.
Mamy jeszcze 1 5 000 mil do przepłynięcia.
Właśnie to próbuję ci powiedzieč.
Konsul dał mi rozkazy, mam tu pozostač.
Czemu musisz wyjeżdżač?
Dokonałeś niemożliwego.
Nikt nie weźmie ci za złe, jeśli zgodzisz się na internowanie.
Proszę, Karl, skoňcz z tym.
Elsa,
mówisz, że to złudzenia.
Może. Ale te złudzenia są częścią mnie samego.
Mogę przegrač, ale nie mogę zrezygnowač.
Powiedz mi to.
Powiedz.
Kocham cię.
Mało statków wybiera tę drogę.
Do tego miejsca powinno byč spokojnie.
Nie mówi pan nic o Elsie.
Elsa zostaje na lądzie. Co z zapasami?
Wszystko zabrane. Łącznie z paliwem.
- Największym zmartwieniem jest. . . - Załoga.
Niektórzy nie wrócą na statek. Nie winię ich za to.
Wrócą.
- Wszyscy są na pokładzie. - Wszyscy.
Dobrze. Podziękujcie im ode mnie.
Nie, sam z nimi porozmawiam.
- Kapitanie. - Mamy problem.
- Na lądzie? - Tak.
W nocy byliśmy w barze i spotkaliśmy brytyjskich rybaków.
- Bójka? - Nie.
- Byli spokojni. - Jak my.
Zdecydowaliśmy się na konkurs.
- W piciu? - W pewnym sensie.
Obiecali, że nas odniosą.
Tylko tyle pamiętam.
Chodzi o to. . .
Jak pozbyč się tatuażu?
- To chyba stary tatuaż. - Nie tego.
Odwróč się.
Tego.
BRYTANlA RZĄDZl FALAMl
''Brytania rządzi falami'' .
Kontynuowališmy blokadę portu.
Nawet mysz by się nie przešlizgnęła.
Czy Ehrlich spróbuje?
Był to międzynarodowy dreszczowiec.
I jak zwykle, sympatia była po stronie šciganego.
I wreszcie mielišmy go dopašč.
Pierwszy oficer!
- Tak? - Czeka nas ekscytująca służba.
Krążowniki Ajax, Achilles i Exeter tropią w Urugwaju
niemiecki okręt Graf Spee. Mamy je wesprzeč.
A Ergenstrasse?
Gdzie pana zdrowy rozsądek? Bitwa jest warta 1 0 parowców.
Ale nie 1 0 Ehrlichów.
Za bardzo staje się to dla pana prywatną wendetą.
Więc niech mnie pan przeniesie na patrolowce na Morzu Północnym.
- Będzie tamtędy przepływał. - Miło, że pan to akceptuje.
Przepraszam, muszę zająč się moim okrętem.
Ciągle widač światła Valparaiso, panie Bachman.
Jakieś rozkazy co do wachty?
Żadnych rozkazów co do wachty, Kirchner.
Po służbie proszę przebywač w kajutach.
Żadnych przeczuč tym razem?
Na dobre i na złe.
Rockhampton płynął na bitwę z Grafem Spee,
a ja byłem w samolocie do Anglii.
Karl Ehrlich, dzięki kolejom wojny,
znowu zdobył cenny czas.
Wygrywał z morzem i z nami.
Na przekór wszystkim trudnošciom zmierzał do domu.
Jego obsesja stworzyła nową załogę na Ergenstrasse.
I pomimo nienawišci do niego, odczuwałem teź pewien podziw
dla kapitana, który stalą swego charakteru wzmocnił
rdzę kadłuba tej starej krypy.
Nakarmiony i wypoczęty statek pokonywał Atlantyk.
Jego źołądek był pełen paliwa, zapasów źywnošci
i nowych szalup ratunkowych.
Sztormy miotały statkiem i w pewnym sensie
pomagały mu w ukrywaniu się.
Niezauwaźona łupina na oceanie,
zmagająca się z rozwšcieczonymi źywiołami.
Czekałem na niego na Morzu Północnym
w nadziei, źe nikt ani nic nie wydrze mi zdobyczy.
Dzieň i noc czekałem na raport,
który mógł byč usłyszany w Londynie.
Mówi Berlin.
Lord Haw-Haw ponownie przy mikrofonie naszej krótkofalowej stacji.
Zwracam się do Anglików.
Wszyscy słyszelišmy o zabawie w chowanego Ergenstrasse
z Marynarką Królewską.
Wszyscy słyszelišmy o niezdarnych wysiłkach Brytyjczyków.
Dlatego chcemy im pomóc.
Chodzi o wskazówki dotyczące miejsca pobytu Ergenstrasse.
Jak juź wiemy, niewiele im to pomoźe.
Admiralicjo, jestešcie gotowi?
Ergenstrasse płynie wzdłuż wybrzeża Norwegii
z prędkošcią 5 węzłów.
Powinien byč teraz w pobliźu Korsfjord.
Kapitanie!
Nazišci wykorzystali Ergenstrasse
Karl Ehrlich tuź przed metą
został zdradzony przez nową, bezwzględną partię.
Był zaszokowany, ale nie zaskoczony.
To nie zmniejszyło jego determinacji.
Powiedz maszynowni, by zmniejszyli dym.
Tak jest.
Czytałem raport z audycji Lorda Haw-Haw.
Myślą, że wyślemy tam nasze okręty.
Okręty, których tak bardzo potrzebujemy.
Żeby dostarczyč zabawy ich lotnictwu.
- Nie przyjmiemy tego zaproszenia. - Dziękuję panu.
Wiem, że postępuję wbrew procedurze,
ale to dla mnie niezwykle istotne.
- Co o tym myśli pana załoga? - To samo co ja. To ochotnicy.
Jeśli się zgodzę, gdzie będzie pan szukał swego przyjaciela?
Dziękuję.
Myślę, że gdzieś tutaj.
Elsa, jak długo się znamy?
Ja poznałam cię tamtego dnia na wyspie.
Kiedy kazałem pracowač załodze 24 godziny na dobę?
Nad grobem.
To było dawno temu.
Kiedy powiedziałeś: ''To byli dobrzy ludzie. Marynarze'' .
Byli nimi.
Zapomniany grób to skromna nagroda.
Nie jest zapomniany.
Nieśmiertelnośč nie ma nic wspólnego ze sławą.
Chodź na zewnątrz. Mam dla ciebie prezent.
To wybrzeże Norwegii.
Karl, dotrzymałeś kolejnej obietnicy.
Jesteś wspaniały. Przyprowadziłeś ludzi do domu.
- A to wiele dla nich znaczy. - A to wiele dla nich znaczy.
Chodźmy stąd.
To znaczy szczęście i dom dla załogi.
A co z nami?
Co z tobą? Areszt, więzienie?
Możliwe. Ale zmierzymy się z tym na miejscu.
Pomówmy o tym teraz. To neutralny grunt.
Czemu nie zakotwiczymy tutaj?
Prosisz kapitana, by opuścił statek?
Kapitanie!
Okręt na sterburcie. Nie ma świateł.
Położenie 1 -0, panie kapitanie.
Dajcie salwę na postrach.
Poza celem.
Zatrzymač silnik.
Każ załodze opuścič statek.
Szybko!
- Maszynownia. - Schmitt, trzymaj się planu.
Na górę!
Opuścič mostek.
- Kiedy straci prędkośč, do szalup. - Tak jest.
Traci prędkośč.
Duże zamieszanie na pokładzie. To może byč podstęp.
Zobaczymy.
Elsa, to nasz dziennik. Oddaj go Jeffowi Napierowi.
Schlieter! Pomóż z tym pannie Keller.
Nie płyniesz w tej samej szalupie?
Nie.
- Wszystko tam przygotowane? - Tak. Ale zostaję z panem.
Obiecałem ci twoich wnuków. Do szalupy.
- Ale. . . - To rozkaz!
Wszyscy do szalup!
Kirchner, meldowač się na mostku.
Kirchner, zostajesz ze mną.
- Co? - Jesteś oddanym członkiem partii.
Będziesz walczył za nią, a ja za statek.
Za statek? Ty idioto!
Nie masz załogi, broni, armat.
- Ale mam jedną śrubę! - Teraz. . .
Nikogo nie ma na pokładzie.
Zbliżają się szalupy.
Wyciągniemy ich? Niedobrze to wygląda.
Przerzuč liny. Weź ich na pokład.
- Tak jest. - Przyprowadźcie kapitana.
To nasz dziennik. Daj go kapitanowi.
Mamy ich na pokładzie. Nie ma kapitana.
To ich dziennik.
Zmieniają kurs.
Mamy strzelač?
- Nie. Wystrzel racę. - Tak jest.
Wystrzelič racę!
Wciąga banderę.
- Co to za flaga? To nie swastyka. - To bandera cesarska.
- Chyba nie płynie na nas? - Płynie.
Spróbuje nas staranowač.
- Ognia. - Tak jest.
Ognia!
- Do 200. - Do 200.
Niższy pokład trafiony.
Wyższy pokład trafiony.
Ty szaleňcu!
Elsa. Wciągnę banderę!
Elsa, szalupa ratunkowa.
Kotły wybuchły.
Wstrzymač ogieň.
Mam przerwač ciszę radiową? Złożyč raport o zniszczeniu Ergenstrasse?
Nie.
Zgłoszę to osobiście.
Poszukamy rozbitków.
- Mała naprzód. - Mała naprzód.
Szukališmy rozbitków,
ale znaležlišmy jedynie zagadkę morza.
Fale wyrzuciły wrak na pobliską plaźę.
Pochłonęło ich morze?
A moźe dotarli do brzegu, gdzie fiordy ukryły ich tajemnicę?
Kto to moźe wiedzieč?
Tylko dwoje ludzi potrafi odpowiedzieč na to pytanie.
Znałem dobrze Karla Ehrlicha i mam na ten temat własne zdanie.
DZlĘKUJEMY MlESZKAŃCOM WYSP l KRÓLEWSKlEJ MARYNARCE KANAD Y
ZA POMOC W REALlZACJl TEGO FlLMU.
Napisy: SDl Media Group
[POLlSH]